Peygamber
düstûruna sahip çıkmak
Aile
efradından biri evin bir odasında iken o odaya girerken izin
istemelidir. Hatta İslam büyükleri misafirlerini bir odada ağırladıktan
sonra tekrar o odaya girişlerinde kapıyı çalarak veya
geldiklerini belli ederek girmişlerdir.
Bir
adam, Rasulullah (s.a.v.)’a sordu: “Annemin yanına
girmek için izin almam gerekir mi?”
Rasulullah:
"Evet." dedi.
Adam:
"Ama ben onunla aynı evde yaşıyorum." dedi.
Rasulullah
(s.a.v.): "Ondan izin al." dedi.
Adam:
"Onun hizmet işlerini de ben yapıyorum." deyince.
Rasulullah
(s.a.v.): "Yine de ondan izin al." dedi ve sordu: “Onu
üryan görmekten hoşlanır mısın?”
Adam:
"Hayır!.." deyince. Rasulullah: "O halde izin
al." dedi.(1)
Abdullah
bin Mes’ud eve geldiğini belirtmek için öksürürdü.
Musa
bin Talha bin Ubeydullah (r. anhuma) anlatıyor: “Babamla
beraber annemin bulunduğu odaya girerken babam beni göğsümden
itti, ta ki yere oturdum ve bana ‘İzinsiz mi giriyordun?’
buyurdu.”
Kur’an-ı
Kerim’de buyurulur: "Çocuklarınız erginlik çağına
girdiklerinde kendilerinden öncekilerin (büyüklerin) izin
istedikleri gibi izin istesinler. İşte Allah ayetlerini size böyle
açıklar. Allah Alimdir, Hakimdir."
İbni
Mes’ud kişinin annesi, babası ve kardeşleri için izin alması
gerektiğini, yaşlarının ilerlemiş olması bu kuralı ihlal
etmemiz manasında olmadığını ifade eder.
Bir
kardeşinin kapısını çalan Müslüman, sesin duyulacağı
kadar çalar ve sert bir şekilde asla çalmaz.
Hadis-i
Şerifte: "Rıfk’tan (yumuşaklık) mahrum olan bütün hayırlardan
mahrum olmuştur." buyurulur.
İki
kapı çalmanın arasında bir mühlet beklenir, zira ev sahibi,
mutfakta, lavaboda, namazda, telefonda v.s. bir yerde meşgul
olabilir.
Kapıya
gelen kişinin ismini açıkça söylemesi gerekir. “Kim o?”
denildiğinde kapıyı çalanın “Benim” demesi, Rasulullah
(s.a.v.)’ın hoşuna gitmemiştir.
Cabir
b. Abdullah der ki: "Nebi sallallahu aleyhi ve sellemin kapısına
gelip kapıyı çaldım.
-
"Kim o?" dedi. "Benim." dedim.
Nebi
(s.a.v.), sanki hoşlanmamış gibi, "Benim, benim"
dedi.(2)
Ebu
Nuaym’ın kapısı çalınmış, "Kim o?" diye sorduğunda
kapıdaki adam, "Benim." demişti.
Ebu
Nuaym ise, "Ben kimim?" deyince;
Adam:
"Ademoğlundan biri" diye cevap verdi. Ebu Nuaym, kapıyı
açıp gelen adama sarılıp öptü ve “Merhaba, hoşgeldin. Ben
de Hz. Adem’in neslinden kimse kalmamıştır diye
zannediyordum." dedi.(3)
Kapıyı
çalan kişinin kapının sağında veya solunda durması gerekir,
asla önünde durmamalı ve kapı açıldığında içeri bakmamalıdır.
Rasulullah
(s.a.v.) buyurdu ki:
"Göz
girdiğinde izne gerek kalmaz."(4)
Zirâ
bizler, içeri girme iznini gözlerimizin girmesi için alıyoruz.
Bir
adam, evin deliğinden Peygamber ne yapıyor diye gözetiyordu.
Nebi (s.a.v.) ise saçını tarıyordu. Onu gördü ve: “Senin
baktığını bilseydim gözlerini çıkarırdım. Muhakkak ki
izin istemek gözler içindir."(5) buyurdu.
Bu
olaylar şunu gösterdi:
Kişinin
bilgi dağarcığı ne kadar genişlerse genişlesin, o bilgiyi
bir aksiyon olarak hayat tarzına dönüştürememişse cahil bir
insandan farkı nedir? Daha kısa tabirle: Davranışların kadar
alimsin, insanların diplomaları dillerinde ve hareketlerinde çerçevelidir.
Ve her zaman örnek aldığımız, ölmekle bile hatırı ölmeyen
şahsiyet âbidelerinin yaşadığı bir toplum vardı ki buradaki
örnekler o toplumdan alınmıştır.
O
insanlar İslam’la tanışmadan önce çadıra bayrak
dikerlerdi, gruplaşırlardı. Kavmiyetçiydiler, putperesttiler,
medeniyet namına tek değerleri Allah’ın onları insan
yaratmasıydı. Bir gün Allah Resulünü evin dışından,
"Ey Muhammed! Dışarı çık, yanımıza gel!" diye bağırarak,
çağırmalarına karşı arşı âlâdan bu edepsizliği düzeltmek
için şu ayetler inmiştir:
"(Resulüm!)
Sana odaların arkasından bağıranların çokları aklı ermez
kimseler. Eğer onlar, sen yakınlarına çıkıncaya kadar
sabretselerdi elbette kendileri için daha iyi olurdu. Allah çok
bağışlayan, çok esirgeyendir."(6)
O
insanlar Allah Resulü’nün terbiye okulundan geçtiler ve çok
kısa bir zamanda efendimizi rahatsız etmemek için kapıyı tırnaklarıyla
çalıyorlardı.(7)
Demek
ki insan toplumun en düşük seviyesinden bile gelse Allah Resulü’nün
okuluna kaydolduktan sonra Peygamber tezgahında, şekil alıp her
biri birer şahsiyet biblosu olarak hayata arz oluyorlardı.
Efendimiz
vefat ederken asla yanlış yapmamamız için en önemli iki
malzemeyi ve hayatıyla bu okulun nasıl işleyeceğini anlattı.
Bu
okul, yirmi yıl gibi kısa bir zamanda bedevi bir toplumdan üst
medeniyetli bir toplum oluşturmuştur.
Ki
bizlerin aynı İslam’ı tebliğ etme sıkıntısında olan Müslümanların
işi çok kolay, zira toplumumuz o zamanki bedevi konumunda değil,
yani kültürlü, yani yarı mamul bir halde. Peki bizleri onların
seviyesine çıkarmaya engel teşkil eden şey nedir? Ve şu
soruları da sizlerle paylaşmak istiyorum. Bu soruların sancısı
belki kutlu bir doğuma yol açacaktır. Gerekli başarıya ulaşamamamızın
sebebini Allah Resulünü asrımızda layıkıyla temsil edecek
insanların kifayet derecesinin düşük olması.
Kur’an
ahlaklı insanlara ihtiyaç var. Bu insanların nasihat ve vaaz
etmelerine gerek yok. Bunlar sokaklarda dolaşsınlar, yürüsünler,
alışveriş yapsınlar onların toplumdaki tavırları
insanlara çok şey anlatacaktır.
O
halde işte soru:
Müslüman
tebliğcinin modern hayattaki konumu ne olmalıdır? Hayatıyla örnek
olacak insanın modern hayattaki yaşam tarzı nedir? Örnek olması
açısından yaşam tarzı;
1-
Efendimiz şu anda yaşıyor olsalardı ne giyinirlerdi?
a-
Şık bir takım elbise
b-
Cellabiye (Arap entarisi)
c-
Kot pantolon ve bluejean
d-
Bol pantolon ve üzerine sarkıtılmış hakim yaka gömlek
e-
Sizce...
2-
Evini nasıl döşerdi ve medya ile olan ilişkisi?
a-
İki çekyat, bir halı ve bir radyo
b-
Mefruşat, vitrin ve televizyon
c-
Hasır, kilim, şark köşesi
d-
Lüks eşya ve dijital receiver
e-
Sizce...
Soruları
çoğaltmak pek tabi mümkün. Ama soruların ciddiyetini
kavrayamayan insanlar espriden gevşememeleri için İslam’ın
yaşam tarzını modern hayatta çizgilerle belirtmek çok önemli.
Neyi davet ettiğimiz ve nasıl davet edeceğimiz konuları çok
önemlidir. Fikrini sunmak isteyen kardeşlerin görüşlerini
bekliyorum.
Selam,
sevgi ve dua ile..
Allah’a
emanet olunuz...
Dipnotlar
1)
Muvatta, Kitabu İsti’zan, 2-363
2)
Müttefekun aleyh.
3)
Zehebi Alamu Nubela
4)
Tirmizi
5)
Müttefekun aleyh.
6)
Hucurat suresi, 4-5. ayetler
7)
Buhari edebül müfret.
