Gurbet Sürgünü
Türdav Yayınları
272 Sayfa
Nevşehir’in Hacıbektaş
ilçesine bağlı Killik köyü ve çevresinde geçen olayların
romanlaştığı bir kitap. Dergimizde de yazılarını okuduğunuz
yazarın ikinci romanı. Gurbet yaşamış her insanın
kendisinden bir şeyler bulabilecekleri bu kitabı tavsiye ediyor
ve bir miktar alıntı yapıyoruz:
Kuzu çobanı Adak Ali, en yaşlı
söğüt ağacının dibine oturup sigarasını yakalı fazla
olmamıştı.
Yedi yaşından sonra
gurbette yaşayan Ali, ince uzun boylu, yüzleri birbirine girmiş;
göz çukurları oyuktu. Pala bıyıklarını çukur yüzünden
kirpiklerine doğru uzanmıştı. Güleç yüzlü, garip tavırlı
birisiydi. Köyünü, anasını yıllar sonra görünce yeniden doğmuş
gibi olmuştu. Doyamadığı ana sevgisinin mahrumiyeti O’nu içine
kapanık, sessiz, naslı biri yapmıştı. Körpe yaşta ayrılığı
tadınca kavruk kalmıştı. Hacıbektaş’a ziyarete gelen anası:
- "Oğlum, ciğerparem,
Ali’m!.. Evlenme çağına da girdin. Sana, kapı komşumuz
Cafiye’nin Selvi’yi düşünürüm. İyi kız nemelâzım.
Elimize uyar. Yadlara yabanlara gitmeye ne gerek! Davul dengi
dengine vurur. Köye varınca Selvi’ye seni anlatır, kulağını
bükerim. Sen "he" dersen söz keserik." diyen anası
köye döneli yıllar olmuştu.
Ne Selvi’den bir haber almış,
ne de köyüne gidebilmişti. Askerlik çıkıp Diyarbakır’a
varınca anasından aldığı son mektupta Selvi’nin bir başkasıyla
kaçtığını duymuştu.
Çocukluk arkadaşı komşu kızı
Selvi’ye olan tutkusu, anasının önerisinden sonrası bir türlü
hafifleyip bitmemişti. Uzaklarda büyüdüğü, gençliğini göremediği
Selvi, körpe yüreğinde sancılı bir ur gibi duruyordu.
Sigarasını içip izmariti söğüt
ağacının kalın gövdesinde söndürünce, geçip giden zamana,
fırsatlara üzüldü:
- "Benim nikahım gurbet
ile mi kıyıldı Allah’ım? Yedi yaşımdan beri buralardayım!
Şurada ölüp gitsem, üzerime iki kürek toprak atacak ne anam
var, ne de babam!.. Zalım Çorum, yerin dar mı geldi de beni
buralara kadar sürdün? Bu nasıl töre, anlayamadım gitti!
Adaklar evlenemezmiş de ölünceye kadar hizmette bulunacakmış
da!.." diye kendi kendine konuştu.
Bu yılki anma törenlerine
anasından ya da babasından birilerinin gelmesini çok istiyordu.
- "Bir tanıdık bari
gelse, köyden haber alabilsem ah! Buralardan kopup gitmek de
olmaz. Doğrusu efendilere ayıp olur." diye mırıldandı.
Babasının:
-
"Oğlum, evlendik yedi yıl çocuğumuz olmadı. Yatırların
eşiğinde yalvar yakar olduk. Karşılarında boynumuzu büküp
divan durduk. Bir oğlumuz olsun istedik. İlk çocuğumu
efendilere, erenlere hizmetçi vereceğimi söyledim. Kapılarında
köle olsun dedim. El içine çıkamaz olmuştuk. Adaklarım
yerini buldu. Hikmeti Huda seni verdi," sözlerini çok
dinlemişti. Onsekiz yaşın toy delikanlılık çağı da geçince
köyüne dönememişti. Bu topraklara ısınmış, buraları vatan
bilmişti.
Babacığım neredesin / Eğitimde
babanın rolü
Sefa Saygılı - Ali Çankırılı
Türdav Yayınları,
176 shf, 2001
Baba... Çocuğun büyümesinde
ve şahsiyet oluşumunda vazgeçilmez olan, ancak ihmal edilen kişi.
Nedense biz hep anne-çocuk ilişkilerinde ağırlık verdik ve
babalığı ihmal ettik. Halbuki babanın görevi anneninki kadar
önemli. İşte elinizdeki kitap, babayı ve babalığı anlatıyor.
Babanın çocuklarına karşı sorumlulukları ve yakın alakası
anlatılıyor kitapta. Çocukların ve annelerin, ama özellikle
babaların okuması gereken bu eseri herkese tavsiye ediyoruz.
Benliğin inşası
Sadık Kılıç
İnsan Yayınları,
290 shf, 2000
Bu kitapta bir araya
getirilmiş yazılar, bizi kendi havasıyla kuşatan entellektüel
ve bilimsel kaygılarla, dünya gerçeğinin farklı ritimleri ve
değişik kesitlerine bütüncülük zaviyesinden yaklaşma
cehdinin ürünleri olarak algılanabilir. Burada, insanı Ben ve
onun tekevvün demetlenişini tanırken, kesinsizlik ve tesadüflere
zar atılmaz; bilakis insan, iç realitesine ve dış varlık
alanlarına doğru, gözden geçirilir; onun hakkında kusursuz
bir tablo elde etmenin imkanı sınanır... Ve, hiçbir şey diğeriyle
alakasız değildir! Bütün durumlar istisnasız, insan beni ile
toplumsal realitenin diyalektik bir ilişkiler ağı ve tezahürü
içinde oluşur. Ümit olunur ki, her bir yazıyla okuyucu da, bu
ne bene derinliğine nüfuz etmiş bulunan deruni insan ve varlık
sevgisi, oluş muhabbeti ve hakikat tutkusu ile yüzyüze gelsin;
cuzi benlik idrakinin evrensel boyutta açımlanış kıpırtısını
tecrübe etsin!
Fihi Ma Fih
Mevlana Celaleddin Rumi
Timaş Yayınları,
332 shf, 2001
Merhum Ahmed Avni Konukun,
Farsça aslından yapmış olduğu bu ilk Türkçe tercüme eseri
günümüz okurlarına ulaştırmak istedik. Bu eser, kütüphanelerde
mevcut yedi-sekiz nüshanın karşılaştırılması suretiyle hazırlanmış
olması bakımından da ayrı bir hususiyet taşımaktadır.
