BURUK BİR BAYRAM
Üniversiteyi bu yıl kazanmıştı.
Okuyacak, öğretmen olacaktı. Anadolu’nun bağrından kopup,
okumak için İstanbul’a gelmişti. İstanbul, büyük şehir.
İnsan nokta gibi kalıyordu burada.
Yalnız gelmişti bu koca şehre.
Babası: "Sen okumuş kızsın, işlerini halledersin. Ben
cahil adamım, sana yük olmak istemem." demişti. Annesi ise
yolda acıkırsın diye, ekmek, peynir, haşlanmış yumurta,
domates ve salatalık koymuştu çantasına. Nasıl da özlemişti
annesini. O sıcacık yemeklerini, baldan tatlı sözlerini, bazen
aşırıya kaçan ilgisini...
İsmi Ayşe idi. Babası
ismini koyarken; Hz. Ayşe annemiz gibi dini bütün olsun, imanlı
olsun, ihlaslı olsun diye koymuştu. Ve o hal üzerine de yetiştirmeye
gayret etmişti.
Yıllarca çalışmıştı üniversiteyi
kazanabilmek için. Bir gün postacı kapıyı çaldı ve bir zarf
uzattı. Zarfın üzerine bakınca sınav sonuç bildirisi olduğunu
anladı. Kalbi bir anda yerinden fırlayacakmış gibi olmuştu.
Titrek ellerle zarfı açtı. Ve işte dünyalar onun olmuştu. En
çok sevdiği şehirde, İstanbul’da, en çok istediği bölümde
okuyacak, öğretmen olacaktı.
"Sana şükürler olsun
Allah’ım." dedi, sanki dünyalar onun olmuştu.
Uzun bir yolculuk sonucu İstanbul’a
gelmişti.
Bir yurda kayıt yaptırdı.
Okulun ilk günleri çok güzeldi. Büyük bir aşkla okula
gidiyor, derslere giriyordu.
İster istemez yeni yeni
arkadaşlar edinmişti. Arkadaşlarının bir kısmı onun gibi düşünmüyordu.
Ayşe’nin amacı; okulunu uzatmadan bitirmek, ailesine vefa
borcunu ödemek, bir işe girerek hem ailesine hem de devletine
hizmet etmek ve evlenmekti.
Kimi arkadaşları okula
ortam değiştirmek, vakit geçirmek, gönül eğlendirmek amacıyla
geliyorlardı. İşte bu sebepten arkadaşı çoktu ve ama dostu
azdı.
Günler sonra okula alınmamaya,
derslere sokulmamaya başlamıştı. Sebebini anlayamadığı bir
zihniyet, sanki yapılan ilmî ilerlemelere ya da yeni icatlara
onun başörtüsü engel oluyormuş gibi okula almamaya başlamışlardı,
Ayşe’yi ve onun gibileri.
Önceden başını örten
kimi arkadaşları başını açarak, kimileri de peruk takarak
derse girmeye başlamışlardı. Demek ki diye düşündü, onlar
inandığı değerlere samimiyetle bağlı değillermiş. Eğer öyle
olsalardı, bırak başlarını açmayı, saçlarının bir telini
bile kimseye göstermezlerdi.
Ama onlar başlarını açarak
kendilerine ihanet etmişlerdi.
Sanki ahirette Allah Teala:
"Benim emrettiklerimi yapmayan ancak kalbi temiz olanlar
cennete girsinler." diyecekmiş gibi "Bizim başımız açık
ama kalbimiz temiz" palavralarıyla kendilerini avutmaya çalışıyorlardı.
Ailesi geldi birden aklına.
Yarıyıl tatiline kadar görüşemeyeceğiz diye iç geçirdi. Üstelik
bu bayram, ailesinden uzakta geçirdiği ilk bayram olacaktı.
"Aileden uzakta
bayramların tadı da olmuyor." dedi.
Ama varsın olsundu. Yeter ki
şu başörtüsü sorununu halletsinlerdi de bir sene daha eve
gitmemeye razıydı.
Bir buçuk aydır ailesine
yazdığı tüm mektuplarda derslerinin gayet iyi olduğu yalanlarını
söylemekten bıkmıştı.
Babasıyla telefondaki en son
konuşmasından sonra saatlerce ağlamıştı.
Babası: "Kızım, gözümün
nuru. Derslerin iyi değil mi? Kötü arkadaşlara takılıp
derslerini ihmal etmiyorsun değil mi?" demişti.
İşte o zaman boğazına bir
şeylerin tıkandığını hissetmişti. Ama babasına: "Kötü
arkadaşının olmadığını, ancak ortalarda kötü insanların
olduğunu” söyleyemedi. “Bağnaz insanlar olduğunu” söyleyemedi.
“Basiretsiz insanlar olduğunu” söyleyemedi.
Hem, babasına başörtüsünden
dolayı okula alınmadığını, kendisini ve arkadaşlarını
okula almayan zihniyeti nasıl anlatabilirdi ki?
Geceleri uyuyamıyor, uyuduğu
zamanlar ise, rüyasında öğretmen olduğunu, gül yüzlü çocuklara
ders anlattığını görüyordu.
Bir türlü anlayamıyordu.
Başındaki örtü nasıl olurdu da, okula alınmasına mani
olurdu. Üstelik hangi siyasetçi ya da bürokrat konuşma yapsa;
"Bizler demokratik bir ülkede yaşıyoruz. Bu ülkede inanç
ve ifade özgürlüğü var." diyordu. Şimdi bu lafların
tamamıyla inandırıcı olmadığını daha iyi anlıyordu.
Saatine baktı, "Az daha
oturursam ikindi namazını kaçıracağım." dedi. Kalktı,
abdest aldı. Namazını kıldı. Namazdan sonra uzun uzun dua
etti. Zira, Ramazan ayındaydı. Duaların çokça edildiği,
duaların çokça kabul edildiği bir aydaydı.
Yurtta kendisi hariç dört
kişiydiler. Onlar da mağdurdu. Tıpkı kendisi gibi. Bayrama iki
gün kalmıştı ve tüm öğrenciler bayram tatiline gitmişlerdi.
Yurtta kimse olmadığı için yemek de çıkmıyordu. İftarlık
olarak aldığı zeytin ve peyniri masasına koydu. Ezanı
beklemeye başladı.
Bayram tatilinde
memleketlerine gitmeyen arkadaşlarıyla beraber kimi siyasileri
ziyaret edecekler, mücadelelerine destek arayacaklardı. Onlar da
her zaman ki gibi; "Sizin arkanızdayız." diyecekler ve
asla tam manasıyla destek vermeyeceklerdi. Bunu biliyorlardı,
ama kurbanlık gibi akıbetlerini beklemek de istemiyorlardı.
Bayrama iki gün kalmıştı.
Ramazan ayındaydı.
Allah (c.c.)’ın kabul ettiği
dualardan birisi de oruçlunun duasıydı.
Sofradaydı. Ellerini açmış,
gözyaşları içinde dua ediyordu. "Allah’ım"
diyordu, "Beni biliyorsun, başımı açmaktansa ölürüm..."
