UMUTLU OLALIM, DAİMA UMUTLU
Yaşıyoruz. Hem de acımasızca
tüketerek, bir an durmadan, düşünmeden yaşıyoruz. Belki de
sadece yaşamak için yaşıyoruz. Güzelliklerin farkında
olmadan, sevmeden, bilmeden, umutsuzca, gayesizce ve inançsızca
yaşıyoruz.
Biz kimiz? Neyiz? Nereden
geldik, nereye gidiyoruz? Farkımız ne, diğer mahlûklardan?
Neden farklı olduğumuzun farkında mıyız? Bu soruları
kendimize sorduk mu? Acaba bu soruların cevabını kaç kişi
bulmaya çalıştı? Ya da kaçımız bunları düşünce eksenine
kattı? Yoksa her şeyi bir kenara atıp hayatı öylesine yaşamayı
mı tercih ettik?
Önce derin bir nefes çekip
bir düşünelim. Biz neyiz? Biz, Allah’a inanan, Allah’ın
emirlerine itaat edeceğimize söz veren, akıl ve irade sahibi
kullarız. Hayatın güzelliklerinin farkında, hayatı severek,
bilerek, inançla ve umut ederek yaşayan Mü’minleriz. Hedef ve
rotamız açık ve kesin. O halde nedir bu umursamazlığımız,
başı boşluğumuz ve günahlardaki ısrarımız? Nedir, fıtratımıza
uymayan davranışlarımız?
Soruyorum, acaba bugün Allah
için kaç kişiye tebessüm edebildik? Kaç açı doyurduk? Kaç
kişiye selâm verdik? Bir yetim başı okşadık mı? Bir hasta
ziyaret ettik mi? Dostumuzun, arkadaşımızın hatırını kaçımız
sordu? Ve kaçımız savaş meydanlarında canını veren Mü’min
kardeşleri için bir damla gözyaşı dökebildi ve onlara yürek
dolusu dua gönderebildi?
Bu sorulara evet diyebileceğimizin
sayısı oldukça azdır. Bizler, 21. yüzyılda insan olmanın ve
insanca yaşamanın mücadelesindeyiz. İmtihan oluyoruz ve çok
zor günler yaşıyoruz. Adeta günahlar yumağıyız ve bu günahlarla
Rabbimizi üzüyoruz. Oysa Mü’mine, Rabbini üzmek değil,
Rabbini sevmek yaraşır. Bunun pek azımız farkındayız. Oysa
Rabbimiz bizi öyle seviyor ki; hayat sayfamızı günahlarla
doldursak da tevbe kapılarını biz kulları için sonuna kadar açık
tutuyor. İnanç ve umutlarımızı hep yüreğimizde yaşatmamızı,
onları asla öldürmememizi istiyor.
Umut, insana inancının
kazandırdığı en güzide vasıflardandır. Müslüman bu vasfı
inancıyla her daim beslemeli ve hep diri tutmalı, her çileye,
her sıkıntıya rağmen umutlarını yarınlarına taşıyabilmelidir.
Hangi şartta olursa olsun ümidini asla kaybetmemelidir. Eğer Mü’min
ümidini kaybederse; inancını, kendini ve geleceğini de
kaybetmiş olacağını bilmelidir.
Müslüman, kurak mevsimlerde
bile ümit çiçeklerini soldurmaz. Onları gözyaşlarıyla
sular, sevgi ve şefkatle büyütür. Ümitsiz kalmış gönüllere
demet demet bu çiçeklerden sunar. Sunar ki, bütün insanlık gül
bahçesine dönüşebilsin, yüreklerdeki kin, nefret ve umutsuzluğun
yerini güven, muhabbet ve dostluk alabilsin. Umutlar biz Mü’minleri
geleceğe ve birbirimize hiç kopmaz bir şekilde sımsıkı bağlasın.
Ve gelin yaşam örgümüzü
sağlam ve renkli iplerle örelim. Şunu unutmayalım, ömür, yürüdükçe
mesafesini azalttığımız bir yoldur. Bu yolu yürürken farklılığımızın
farkına varalım. Nereden gelip, nereye gittiğimizin ve en önemlisi
de nasıl gittiğimizin bilincinde olalım.
Göreceksiniz ki, hayatımız
daha yaşanır ve umutlarımız da yağmur sonrası çıkan gökkuşağı
gibi rengarenk olacaktır.
Allah’ım, biz inananların
umutlarına daim umut ver ve bizleri asla umutsuz koyma!
