ÇOCUK
VE RAMAZAN
Çocuk meraklıdır.
Çocuk heveslidir. Çocuk saf, temiz, iyi niyetlidir. Davranışları,
düşünceleri ön yargısızdır. İçinden geldiği gibi, düşündüğü
gibi yapar. Hayal dünyası geniştir. Olmazların içinde
hayaliyle gezinir ve onların güzelliği ile hep güler. Çiçekler
solmayınca, çocuklar ağlamayınca güzeldirler. Onları ağlatmamak
gerekir. Bombaların, enkazların, yoksulluğun, sadizmin,
bencilliğin altında ezilmemeli çocuklar. Çocuk güzelin,
iyinin, mutluluğun kahramanı olmalıdır.
Ramazan bir hoş,
bir güzel aydır, aylar içinde. Oruç da o ayın gülü. O gülden
koklamak, o gülü seyretmek güzeldir. Ramazan gibi has bir ayın,
has gülü orucu Mü’minler doya doya koklarlar, onu tâ ciğerlerine
kadar doldururlar. Mü’minlerin çocukları da o aydan büyük
zevk alırlar.
Normal
ibadetlerden biri olan oruçta, senede bir kere gelmesinden dolayı
evlerde büyük bir değişim yaşanır. Evlerde gece hayatı başlar.
Ramazan öncesi tatlı bir heyecan ve telaş kaplar evleri. Alınmayan
müstesna yiyecekler o ayda borç harç alınır. O ayda,
yemeklerin, tatlıların sayısı ve çeşidi çoğalır. Hele
iftar öncesi evin hanımının memnun, edalı telaşı ve ezan
dakikasında yemeğin sofrada oluşu...
Aile fertleri
uyuyor. Evin hanımı gece ikinci yarısında kalkmış, mutfakta
uykulu gözlerle, ama mutlu, yemek yapıyor. Sofra hazırlığında.
Derken, sofra kurulmaya hazır hale gelince, oruç tutma yükümlülüğü
olanlar uyandırılır. Mahmur gözlerle, el yüz yıkamaya
gidenlerin sallanışları da pek hoştur hani. Sofraya oturulur,
besmele çekilir, mahmur bakışlarla yemek faslı başlar. O da
ne? İçerden bazı sesler gelir. Bu, evin küçük çocuklarının
sesleridir. Kaşık seslerini ve yanan ışığı merak ederler.
Akşam demişti ya “Beni de sahura kaldırın, ben de oruç
tutacağım.” Büyükler de “Sen küçüksün” demişlerdi.
Ama merak öldürülür mü, merak uyutur mu? “Acaba ne
yiyorlar?” Yorganın altında sağa-sola dönerek, uyanık olduğunu
belli etmeler. Acaba biri “gel” der mi? Hele bir “gel”
dese çocuk nasıl mutlu oturur sofraya. Böylece merakı gider,
yorganın altında kıpır kıpır eden gözlerin sahibinin.
Oruç tutmak büyük
zevk verir çocuklara. Açlığın zorluğunu, ailesine kendisini
ispat etmenin mutluluğu yeter. O gün oruç tutar. Sonra iftar
saati yaklaştıkça heyecan artar. Dakikalar geçmek bilmez. Bir
elinde bir meyve, diğer elinde şeker gibi kırıntılar, akşam
yemeğinin hoş kokuları arasında beklenen ses: Top sesi. Ha atıldı
ha atılacak derken “gümm” sesiyle, mutluluğun doruğuna ulaşan
çocuklar. Hangisini önce yiyeceğini bilmeyen çocuklar. Sonra
sofradaki, mutluluğun en küçük üyesi olmanın güzelliği. Çocuğun
orucu güzeldir. Şeytanın belini kıran bir oruç, çocuk orucu.
Yemek sonrası,
neler neler yemek ister. O gün büyümüştür. Öyleyse, babasının
gittiği yere gitmelidir. Camiye, teravih namazına... Arka
saflardaki çocukların kıkırdamalarını, ön saftaki çocuklar
merak eder. Büyükler rükûya varınca hemen koşuşmaya, etrafı
kolaçan etmeye başlayan çocuklar. Teravihin uzunluğundan usanıp
yarıda bırakılması, büyüklerin sert uyarıları ve
homurdanmaları sonucu gerçekleşebilir.
“Bak sakın
orada koşturma, gülme, yaramazlık yapma.” gibi tembihlerle
camiye götürülen çocukların, tüm masumiyeti camiye yansırken,
vakit geçtikçe, çocuklara galebe çalar ve verdiği sözleri
unuturlar. Kıkırdar, güler, oynar, koşar, elleri bağlı yürür,
gözleriyle her yeri kolaçan eder ama yine de camide olduğunu
unutmazlar.
Mevlid ve çocuk.
Okutulan mevlidin arkasından dağıtılan simit, lokum, tatlı,
çocuk için o kadar değerlidir ki. Onun için mevlidi usanma
pahasına dinlemeye çalışır. Mevlid öncesi dağıtılırsa ne
alâ, dinlemek, oturmak zorunda değil. Ama, sonra dağıtılırsa,
o zaman iş kötü. Sahi, mevlid şekerlerini niçin önce büyüklere
dağıtırlar? Ondan çocuklar daha sevinçli olmaz mı? Hele
yetmeyiverirse şekerler. Çocuğun ümidi, hayal kırıklığı
ne olacak? Bu sebeple, sevindirme önce çocuklardan başlamalıdır.
Bir şekerlik mutluluğu çocuklardan esirgemeyelim. Mevlid maksadına
ulaşsın.
İftarı,
sahuru, teravihi, mevlidi ile çocuklar ramazanı severler. Onun,
insanları mutlu edici havasını doya doya solurlar. İftar
sofrasında, önünde mis gibi kokan ve insana gülen yemekleri,
tatlıları iftar saatinde beklemenin anlık tadını, hiçbir dış
baskı olmadan, açlığa rağmen sabretmenin büyüklüğünü, göremediğimiz
ama bize her türlü güzellikleri bahşeden Allah’ı öğrenir,
yaşar çocuklar. İftarla beraber yemenin zevkiyle,
yiyemeyenlerin acısını da hatırlar.
“Tekne
orucu”yla başlayan ve ömrün sonuna kadar giden oruç yükselişi,
ramazan maneviyatı, çocuklar için çok önemli, büyükler için
özlenesi günlerdir.
Bu zevkten, bu
mutluluktan çocukları mahrum etmeyiniz. Onların oruç
isteklerine karşı çıkmayınız. Tutulan oruçlardan, kılınan
namazlardan dolayı çocukları tebrik edelim, ödüllendirelim.
Çünkü çocuk hafızası unutmaz. Cami, teravih, mevlid, iftar,
sahur... Hepsini büyükler şu anda “Ahh eski ramazanlar!”
diye hasretle anıyorsa, çocuklar da bu kavramları ve bu
kavramlarla yaşamayı öğrenecek ve unutmayacaktır.
