Ey
sevgili yaşam
Hayal
meyal hatırlıyorum şimdi! Bir seher vakti yıkık kapılarından
girmiştik ülkeye. İliklerimize kadar işleyen soğuğa aldırmadan,
donuk bakışlarla süzmüştük yaşamı; ülkenin yıkık kapısından
süzülerek geçen uykulu ve yorgun bedenlerimizle...
Seherin
başlamasından önceydi ve geceydi. Hüzünlüydük anlayacağınız.
Ama bir ışıktı, bir başlangıcın altı çiziliyordu geceye
inat. Ve işte o an adı konulmuştu. Bundan sonra yaşamın tüm
acılarına ve karanlığa karşı bir şey vardı...
Ve
bu Umuttu artık...
Soludukça,
yaşadıkça sevdalandık bu ülkeye. İlk sızı burada düştü
yüreğimize. Burası işledi ilmek ilmek can evlerini. Ateşin
yaktığını, suyun yanan yüreklerdeki Hâr’ a kâr etmediğini,
bu ülkede yüreklerimize su serpilince anladık.
Ansızın
bir duman yükselir gülüm,
Bu
ruhsuz ülkenin ufuklarında.
Ve...
Yangınlarda gönüller.
Kavrulan
bedenindir, kış ikindilerinde.
Ve...
Bin yalana adanmış taptaze yürekler...
Bu
ülkede tanıdık dostluğun Has’ını. Tanıdıkça bağlandık,
bağlandıkça nehirlerce çağladık, ardından sır olduk bir
bir...
Ruhların
birer birer yok olduğu ülkemde; ruhunu kaybedene -ve arayana- bu
dâveti duyurmanın ilk yolu, O’nu sevdalandırmaktır, der
Umut. Ve öyle yapar. Önce sevda düşürür gönüle, sonra
yakar pervane misali...
Umut
derki; "Dostunu seven kişi pervane gibi özler ateşi. Sevip
de yanmaktan kaçanların masal anlatmaktır bütün işi..."
Sonra
geceye, uzun ve karanlık geceye çağırdı Umut şehrin
sakinlerini. Bu ülkenin geceleri günlerinden güzeldi.
Haydi
dostum gece karanlığı ile başbaşa bırak aynaya tutulan yürekleri...
Umudun gayreti; geceye davetti. Tutulan aynada dost yüzü görünceye
dek devam etti bu gayret. Ülke bir uçtan bir uca dolaşıldı. Kâh
sohbetler edildi, kâh sabaha kadar hiç konuşulmadan tedirgince
yüründü. Kimileri bu gece yürüyüşünden hiç dönmedi.
Binbir
boyun büker fidanlarım,
Dallar
tomurcuklanmaz, çiçeklenmez baharlar.
Ve...
Meyve vermez artık ağaçlar.
Bu
hasat mevsimidir gülüm.
Ve...
biçilen yüreklerdir, Aysız gecelerde.
Hiç
ekilmemiş topraklardan...
En
son ülkenin yıkık kapılarından geçerken görüldüler. Şimdi
her biri kendi yurdunda yolunu bile özledikleri Umudu arıyorlar
hasretle. Kimi şiir, kimi türkü, kimi kelâm, kimi biraz tütün
bir bardak demli çayla.
Ey
sevgili yaşam!
Sana
bir çift sözüm var. Dinler misin beni? Bilirim seversin
dinlemeyi beni...
Öylesine
beyin zonklatan sorular ve sorunlar, öylesine çıldırtan gündemler
ve öylesine sarsıcı gerçeklerle yalpalaya yalpalaya perişan
bir vaziyette gidiyoruz ki... Bazen insanın "Yeter be!"
diye bağırası geliyor.
"Bir
yandan ekonomik kriz, yolsuzluklar ve yoksunluklar sarartıyor
insanların benizlerini. Diğer yandan üçüncü sınıf bir
demokrasi anlayışının yansıması karartıyor insanların
ufuklarını..."
Sevgili
dostlar; eve gelirsiniz yorgun argın, evde bir dram, sokağa çıkarsınız
dram, televizyona bakarsınız dram, gazeteyi açarsınız dram,
hiçbir şey yapmayıp kendinizle başbaşa kalırsınız daha da
büyük bir dram...
Bunalıyorsunuz,
içiniz daralıyor değil mi?
Rahmetli
Necip Fazıl derin ruh hafakanlarını anlattığı bir şiirine:
"Seni dağladılar değil mi kalbim? Her yanın içi su dolu
kabarcık..." cümleleriyle başlıyordu.
Ey
sevgili yaşam!
Haberin
var mı, ülkemde insanlar bunalıyor?
Ağlayan,
sızlayan, inleyen, mutsuz, umutsuz, perişan insan tabloları görmekten
de, bizzat kendimiz o tablonun en önemli parçası olmaktan da bıktık
usandık.
Biraz
umut, biraz iyimserlik, biraz sevinç istiyoruz...
Biliyorum;
insanlara ukala bir tarzda mutluluk reçeteleri yazmanın ne kadar
itici bir şey olduğunu...
Meselâ;
parasızlıktan çocuğuna gerekli ameliyatı yaptıramadığı ya
da eşine lazım ilaçları alamadığı için hafakanlar geçiren
birine; "Bak dostum sana mutluluğun yolunu göstereyim: yaşamı
hissetmeye çalış, aynaya bakıp tıraş olurken ıslık çal,
bir kedi bulup okşa, salonuna bir saksı çiçeği al ve her gün
sula..." türünden
gevezeliklerin sinirlendiriciliğini biliyorum.
İyi
de ne yapacağız? Sevinmenin, durulmanın, Umutlanmanın, birazcık
dinlenmenin, az da olsa enerji depolamanın bir yolunu bulamayacak
mıyız?
Ey
sevgili yaşam!
Biliyorum
bulacağız...
Umudun
solmadığı, tebessümün bitmediği, yürek kıpırtısı ve
heyecanların yeniden dirileceği bir nokta mutlaka vardır.
Tamam
kabul; ağzımızı her açtığımızda dayak yiyoruz.
Kabul;
ağır vergiler ve insafsız zamlar altında eziliyoruz.
Kabul;
bu ülkede beynimiz, zihnimiz, insanlığımız, duygularımız,
inancımız sık sık örseleniyor.
Bunlar
doğru...
Ah...
Yine yangınlarda yüreğim,
Ah...
Bu Aysız geceler.
Bu
bereketsiz toprak, bu ruhsuz şehir.
"Gülleri
hep kokusuz, kokuları gülsüz" ülke.
Ah...
O insanları huzursuz ülke...
Sevgili
dostlar! Lüzumsuz akıl hocalığı yapacak değilim. Ama inanın
bir şeyler yapmalı, yaşam sevinci yitirilmemeli... Her şeye rağmen
inadına gülümsemeyi, gözlerimizde masum ve mazlum pırıltılar
oluşturmayı becerebilmeliyiz.
Ağıtlarım
sana’dır. Zamâna’dır.
Ve...
Sendeki bana’dır, gülüm...
Unutmayın
sevgili dostlar "Umuda kurşun işlemez..."
(*)
Bu yazı, ART fm’de yayınlanan BEYAZ GECE isimli programın 10
Mayıs 2001 tarihli giriş konuşmasıdır.
